16-03-05

Verhofstadt biedt Israël excuses aan voor collaboratie

Premier Guy Verhofstadt heeft vanmorgen in Jeruzalem zijn excuses aangeboden voor de rol die bepaalde Belgische autoriteiten hebben gespeeld ten tijde van de bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij deed dit tijdens een ceremonie bij het pas vernieuwde holocaustmuseum Yad Vashem in Jeruzalem.

 

Delegaties uit ruim 40 landen woonden de plechtigheid aan het museum bij. Onder hen was VN-secretaris-generaal Kofi Annan. Het museum werd officieel geopend door de Israëlische president Moshe Katsav. Verhofstadt bood enkele jaren geleden al gelijkaardige verontschuldigingen aan in de Mechelse Dossinkazerne.

 

Verscheidene administratieve overheden in België, vooral lokale administraties (Antwerpen, Brussel...), hebben een belangrijke rol gespeeld in de deportatie van de joodse bevolking tijdens de Tweede Wereldoorlog. In België onderzoekt een studiecentrum op dit moment hoe groot deze rol was. De studie krijgt de steun van de regering en zou kunnen uitmonden in de oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie.




11:34 Gepost door Jantje de Belg | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Een naam voor elk slachtoffer Yad Vashem (een herinnering en een naam) werd in 1953 opgericht door de Israëlische regering. Die wou op die manier een groot monument oprichten voor de zes miljoen joodse slachtoffers van de Shoah, de holocaust.

Het museum ligt op een heuvel buiten Jeruzalem en omvat een aantal monumenten, musea, een bibliotheek en een studiecentrum. Nu de generatie van de Tweede Wereldoorlog stilaan verdwijnt, bleek een uitbreiding nodig.

Een van de nieuwe elementen is de Hal der Namen. Daar moet elk van de zes miljoen slachtoffers een naam en een gezicht krijgen. Er zijn foto's, kledingstukken en foto's van holocaustslachtoffers.

Tussen '42 en '44 zijn in België 25.257 joden en enkele duizenden zigeuners, verzetslui en politieke gevangenen opgepakt en naar nazi-concentratiekampen gebracht. Slechts 1.337 joodse gevangenen keerden terug.

De arrestaties werden uitgevoerd door Duitsers, maar vaak met medewerking van de lokale Belgische overheden. Sommige burgemeesters en politiemensen verleenden actief steun, anderen niet.

Gepost door: Jantje | 16-03-05

De holocaust tekende de generaties na de oorlog De Tweede Wereldoorlog was wellicht het bloedige conflict ooit. Binnen de oorlog speelde zich nog een ander massaal bloedbad af: de systematische uitmoording van 15 miljoen mensen in Europa.

In het spoor van de Verlichting tijdens de 19e eeuw hadden joodse en andere minderheden in West-Europa gelijke rechten gekregen.

Tot dan toe was jodenhaat vooral religieus-christelijk geïnspireerd geweest. Vanaf het midden van de 19e eeuw trokken sommige denkers evenwel de evolutieleer van Darwin door op sociaal en politiek vlak.

Antisemitisme werd toen een seculier en uitgesproken racistisch fenomeen, dat ook andere volkeren uitsloot. De theorie dat Europa was opgebouwd door superieure Arische inwijkelingen, won veld.

Het groeiende nationalisme in Europa keek met argwaan naar de eigen joden die meer dan wie ook banden hadden met geloofsgenoten in andere, soms vijandige Europese landen met de Dreyfus-affaire als uitschieter.

Het nazisme bouwde daarop voort en stelde dat enkel sterke en "Arische" mensen Europa tot bloei konden brengen. Joden, andere minderheden en gehandicapten leidden volgens Hitler tot verzwakking en decadentie.

Van rassentheorie naar vervolging

Kort na de machtsovername door Hitler in 1933 werd het eerste concentratiekamp in Dachau opgericht om af te rekenen met politieke tegenstanders in Duitsland. Nadien kwam er ook een programma om systematisch 170.000 mentaal of fysisch gehandicapten te elimineren.

Nazi-knokploegen voerden al langer raids uit op joodse winkels en huizen. Spoedig kwamen er evenwel strikte rassenwetten. De "Wetten van Neurenberg" van 1935 verboden gemengde huwelijken en ontnam de Duitse joden hun nationaliteit.

De "Kristallnacht" van 9 op 10 november 1938 vormde een keerpunt. Overal in Duitsland werden synagogen, huizen en winkels van joden vernield. Er vielen 93 doden en eigendommen werden aangeslagen. De helft van het half miljoen Duitse joden kon emigreren.

De uitroeiingsmachine komt op gang

Na de verovering van Polen in '39 werd de grote joodse gemeenschap daar bijeengedreven in ghetto's en verplicht gemerkt met een gele Davidster. Dat systeem werd later uitgebreid tot heel bezet Europa.

De inval in de Sovjetunie in 1941 betekende een keerpunt. De nazi's begonnen toen met de massale vernietiging van Polen, Russen en joden en in dat jaar werden de eerste gaskamers ingericht.

Op 20 januari 1942 besliste de nazi-top in Wannsee, nabij Berlijn, tot de "Endlösung", de eindoplossing voor het "probleem" van joodse en andere minderheden.

Vanuit heel Europa werden opgepakte joden en anderen getransporteerd naar de vernietigingskampen in het oosten: Auschwitz-Birkenau, Treblinka, Sobibor en andere om vergast te worden of ingezet te worden voor slavenarbeid of medische experimenten.

In totaal werden 15 miljoen ongewapende mannen, vrouwen en kinderen afgeslacht. Onder hen waren 6 miljoen joden en 1,5 miljoen kinderen.

De anderen waren Slavische volkeren, Sorben, zigeuners, Afrikanen en Aziaten. Ook politieke tegenstanders, verzetslui, geestelijken, getuigen van Jehova, homoseksuelen en gehandicapten werden massaal omgebracht. Zelfs een zwakzinnige nicht van Hitler werd niet gespaard.

In Auschwitz-Birkenau stierven 1,1 miljoen slachtoffers, in Treblina 850.000, in Belzec 650.000 en Sobibor 250.000 mensen. Er waren echter nog tal van andere kampen waar mensen op grote schaal uitgemoord werden.

De nazi-ideologie beschouwde al die mensen als "nutteloos" of "ongewenst". Europa moest volgens Hitler en de zijnen "gezuiverd" worden van zwakkelingen of minderwaardige rassen. Enkel sterke en "Arische" mensen konden Europa tot bloei brengen.

Voor hij zelfmoord pleegde in april '45 verontschuldigde Hitler zich dat hij er niet in geslaagd was om alle joden en andere minderheden uit te roeien.

De holocaust verhinderde geen nieuwe slachtingen

De bevrijding van de concentratiekampen leidde tot een schok in het menselijke bewustzijn. Na de oorlog werden tal van verantwoordelijken, nazi-leiders en uitvoerders, berecht.

Misdaden tegen de menselijkheid werden een nieuw begrip en werden vastgelegd in de Conventie tegen Genocide (1948) en voor de Mensenrechten (1950) van de Verenigde Naties.

Toch kwam daarmee geen einde aan volkerenmoorden zoals Cambodja en Rwanda aantoonden. In '92 schrok Europa toen foto's opdoken van Kroatische en moslimgevangenen in het Servische kamp van Omarska in Bosnië.

VN-secretaris-generaal Kofi Annan herinnerde er onlangs nog aan dat het gevaar van massale bloedbaden nog steeds loert.

Gepost door: Jantje | 16-03-05

De commentaren zijn gesloten.