24-11-04

Brussel Deze Week - Haren | 24-11-2004

Het slaperige stadsdorpje Haren komt zelden in het nieuws. Het ligt wat weggemoffeld in een uithoek van het gewest, begrensd door spoor- en autosnelwegen, industrieterreinen en een luchthaven. Als er over het Navo-hoofdkwartier gesproken of geschreven wordt, dan situeert men het meestal in Evere, terwijl het eigenlijk in Haren ligt. De Harenaren strijden al jaren om dit vreselijke onrecht de wereld uit te helpen. Zonder veel succes.

 

En nu is Haren wél nationaal nieuws. Een paar weken geleden liep de scholierenwedstrijd tussen FC Haren en AS Maccabi Bxl flink uit de hand. Na de match riepen enkele spelers van FC Haren racistische en antisemitische leuzen. Maccabi is van oorsprong immers een joodse club (al zijn lang niet alle leden joods), en de scholierenploeg van Haren bestaat voor het overgrote deel uit jongeren van allochtone afkomst. U ziet het plaatje: het joods-Palestijnse conflict laat zelfs sporen na op een druilerige zondagochtend, in de modder van de Harenheidestraat. Zo diep zit het. En neen, ik ben niet te lang in de novemberkou blijven staan, ik meen het echt: het uitzichtloze conflict in het Midden-Oosten, dat overigens nog uitzichtlozer is geworden sinds George W. Bush zijn persoonlijke kruistocht tegen Saddam Hoessein meende te moeten voeren, voedt over de hele wereld een massa half-ontwortelde jongeren, die op zoek zijn naar een greintje identiteitsbesef en die zich dan maar joelend achter de een of de andere jihad scharen. Geef de Palestijnen hun waardigheid en hun onafhankelijke staat, geef het gematigde Israël een vooraanstaande rol in het vredesproces, geef de Iraakse bevolking een beetje uitzicht op een toekomst, scheid wereldwijd fanatieke islam en politiek, en je krijgt een heel andere sfeer, ook in onze concentratiescholen, ook op onze voetbalvelden.

 

Het is natuurlijk ontoelaatbaar wat die vijftienjarige voetballende knaapjes in Haren naar hun leeftijdgenootjes hebben staan roepen. Sport kan, ook bij jeugdteams, soms oorlog zijn. Maar hoe verhit de gemoederen ook zijn, op geen enkel ogenblik rechtvaardigt dat racistisch of antisemitisch gedrag. Dat principe wordt door de Koninklijke Belgische Voetbalbond ten zeerste gehuldigd. Merk op dat de scholieren van FC Haren ook bijzonder zwaar gestraft zijn: niet de spelers afzonderlijk, maar het hele scholierenelftal is officieel “uitgesloten uit de kampioenschappen 2004-2005”. Een zware, doch correcte straf. Ik ken de werking van het Provinciaal Comité Brabant een beetje. De mensen die in dit Comité zetelen en deze beslissing hebben genomen, gaan niet over een nacht ijs. De boodschap is duidelijk: racisme, van welke aard ook, op onze voetbalvelden kan niet, punt. De richtlijnen, die elk seizoen aan de voetbalscheidsrechters worden verstrekt, zijn even duidelijk: racistische uitlatingen van spelers worden bestraft met de onmiddellijke uitsluiting – de rode kaart, dus. Van miniemen tot veteranen. En kijk: scheidsrechters hoeven niet al te vaak rood te trekken voor racisme. Het provinciale (jeugd)voetbal is immers een onnoemelijk belangrijke integratiebevorderende ‘machine’: duizenden en duizenden jongeren en hun ouders zetten zich meermaals per week belangeloos in om samen, los van sociale, culturele of taalachtergrond, etnische afkomst, huidskleur of religie, aan sport te doen. En 98 keer op de honderd lukt dat zonder enig probleem. Niets is mooier dan al die Ketjes samen in de Brabantse klei achter een bal te zien hossen, aangevuurd door ouders met of zonder hoofddoek, elkaar rond de hals te zien vallen bij een doelpunt, terwijl ze de tegenstrever rauw lusten – niet uit racisme of zo, maar gewoon omdat tegenstrevers daar nu eenmaal voor dienen, om rauw gelust te worden.

 

De gebeurtenissen in Haren moeten we krachtig afkeuren, maar we mogen de zaak ook niet overroepen. Dit is een uitzondering. Het zou een grote vergissing zijn van de Stad Brussel om de hele club te stigmatiseren en uit hun (bescheiden) stadionnetje te verbannen. Daarmee straf je honderd jeugdspelers die helemaal niets met de zaak te maken hebben. Integendeel: de Brusselse overheid kan niet voldoende investeren in het jeugdvoetbal – precies omdat het de integratie zo goed bevordert.

 

Maar laat dit voorval wel een duidelijke boodschap wezen voor spelers, ouders, trainers en bestuursverantwoordelijken van elke club: beleefdheid kost niets, en respect krijg je pas als je er zelf toont.
"Haren ligt in cyberspace" Klik Hier


22:04 Gepost door Jantje de Belg | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.